Fietsen langs oude stenen

Griekenland roept ons tot de orde

Ontbijten in hotel Poseidonio is bepaald geen straf. We hebben goed maar erg kort geslapen. De fietsdozen mogen hier in het hotel blijven en halen we over drie weken weer op. We hebben voor die avond maar meteen een kamer geboekt.

De gate van de haven waaruit wij vertrekken is slechts een kilometer fietsen en eenvoudig te vinden. De fietsen mogen we onderin het ruim parkeren. Het gaat allemaal heel Grieks en gemakkelijk. De boottocht verloopt prima. Wel enorm veel herrie, vind ik. Oordoppen helpen helaas niet bij deze lage dreun.

Om 12u15 legt de boot aan in Methana. We zijn vlot naar de ‘garage’ gesneld maar treffen daar een ontstemde Griekse meneer omdat we onze fietsen tegen een andere fiets moesten zetten, die van een meisje dat zijn kleindochter is of kan zijn. Hij moppert er lekker op los in het Grieks. Een Griek met haast ben ik nog niet eerder tegengekomen.

Voor lunch vinden we het wat vroeg. Dus besluiten we naar ‘de restaurantjesbaai’ te fietsen. Dat is een kleine omweg maar voor Merijn groot jeugdsentiment. Al sinds wij samen zijn vertelt hij verhalen over de zomervakanties met zijn ouders. Twintig jaar lang hoorde ik verhalen over varen met de motorboot, allerlei idyllische plekjes, de camping van Epidavros en de geliefde restaurantjesbaai. Zijn ogen gingen daarbij altijd zo glinsteren dat ik me bijna vereerd voelde toen we met z’n vieren naar Griekenland gingen in september 2006 en wij zijn jeugdsentiment in het echt mochten aanschouwen.

De zoete herinnering aan ‘de restaurantjesbaai’ maakt dat we vandaag misschien niet zo heel helder nadenken. We moeten even de berg naar de andere kant van het schiereiland over. Ik vind het prachtig en geniet met volle teugen. Het is ontzettend steil op sommige stukken, maar als je even stil moet staan is het uitzicht altijd fantastisch. Natuurlijk zijn er talloze olijfbomen, vijgen, mijn geliefde eucalyptussen, prachtige bougainville en ik spot een meloen die, als ik dichterbij kom, een bovenmaatse citroen blijkt te zijn. We hebben voldoende water bij ons en na ruim een uur dapper doorzetten bereiken we Vati.

Aan een wiebelig tafeltje lunchen we met een Griekse salade, frietjes en kleine visjes. De meneer van het restaurant zegt dat van Methana naar hier vreselijk zwaar is, maar vanaf hier naar Epidavros is gemakkelijk.

Niets is minder waar. De ene steile beklimming na de andere. Voordat we het schiereiland af zijn, zijn we allemaal al totaal op. Ik voel me niet helemaal lekker, denk dat een volle maag niet heel erg lekker trapt als je alles moet geven. Gelukkig trekt het wel bij na een tijdje. Net op het vasteland fietsen we langs een stuk heel on-Grieks uitziend wetland. Helaas is het al snel weer waanzinnig klimmen. Merijn lijkt wel een jonge hond. We kunnen heel erg veel stukken allemaal niet meer fietsen, zo steil is het. Merijn legt sommige afstanden 3x af; tandem naar boven, teruglopen, een andere fiets naar boven helpen. Af en toe gaan we natuurlijk ook een stukje omlaag maar het schiet totaal niet op. En het wordt later en later. Rond 18u45 zijn we weer op een onmogelijk stuk als ineens Yentl totaal instort. Ik moet zeggen dat ik het ook compleet gehad heb, alhoewel ik ineens weer stukjes kan fietsen. Maar ik heb domweg last van de enorme herrie van de cicaden, de zon die net op het randje van m’n zonnebril 1 oog irriteert, de weerspiegeling van de vangrail omdat dit stuk weg recentelijk vervangen is en het is eigenlijk wel genoeg geweest voor vandaag.

Yentl huilt en ziet bleek. We voeren haar water en druivensuiker. Er stopt een sjieke auto en een Grieks echtpaar vraagt bezorgd of ze iets kunnen doen. Dus ik vertel dat we eigenlijk nog naar Epidavros willen. Ze beloven in de buurt te blijven en nog eens terug te komen rijden want ze maken zich zorgen over ons.

Merijn kijkt op internet of er in de buurt een hotelletje is of zo. Hij hangt net aan de telefoon met het Kalloni Beach Resort als de auto weer stopt naast ons. Uiteindelijk gaat Yentl met een paar zware tassen met ze mee in de auto. Levia neemt de solofiets die ze delen en Merijn trapt de tandem alleen. We hoeven alleen maar bergafwaarts, enorm remmend, een paar kilometer terug. Die zijn zo gefietst. De Grieken rijden vlak achter ons met knipperlichten aan.

Op de stoep van het beach resort (beach is trouwens nog best een eind maar ze hebben een zwembad) moet Yentl spugen. We bedanken de aardige mensen van de auto, ik geef ze een pakje stroopwafels dat wel wat verbrijzeld is in mijn voortas maar in dankbaarheid aanvaard wordt. Dan we helpen Yentl met z’n allen onder een lauwe douche en daarna naar bed. We beseffen dat twee te korte nachten, de warmte en zoveel inspanning teveel waren. Merijn vraagt zich af of we ontaarde ouders zijn. Ik zeg dat we gewoon eens iets proberen, zoals we wel vaker doen en meestal pakt het goed uit. Nu laat Griekenland ons voelen dat we toch niet te hard van stapel moeten lopen.

Yentl knapt gelukkig op van wat rust en zelfs even slapen. Later op de avond gaan we zelfs nog even iets simpels eten op een terrasje.

Zaterdag 20 juli 2019

Een lichte brandlucht trekt door onze keuken. Mijn neus alarmeert me en jawel hoor… voor de derde keer in twee dagen tijd heeft Merijn een espressokannetje op het fornuis gezet zonder water onderin. Andere zaken aan zijn hoofd. Ook al denk je dat alles klaar is en alle lijstjes afgevinkt, toch zijn er in het laatste uur voor vertrek dingetjes. Zo poets ik nog de gootsteen en het fornuis en geef ik nog wat eetbare dingen weg aan mensen in de straat.

Mooi op tijd fietsen we de straat uit. Een halve kilometer verder en ik geniet al. Ik kan me niet herinneren dat Merijn en ik ooit tijdens onze vroegere fietsvakanties ooit gedroomd hebben over zulke avonturen met onze eventuele kinderen. Maar een droom is het wel, dat onze kinderen dit willen en leuk vinden.

Met pittstop bij een fietsenwinkel (remleiding) en ekoplaza (extra zonnebrandspul) trappen we naar Eindhoven Airport. Heerlijk, zo simpel. Maar nu beginnen ingewikkeldere zaken. Je verzint het niet, maar op Eindhoven airport is een Aviflora. Een zaak waar ze bloembollen, van Gogh tasjes, handdoekjes, klompen, delftsblauwe tierlantijntjes en sleutelhangers met klompjes verkopen. Wat bijna niemand weet, zelfs de infobalie van Eindhoven Airport niet en wat ìk gelukkig tegenkwam op een fietsersforum, is dat deze vrolijke winkel ook fietsdozen verkoopt. Ik heb er twee gereserveerd dus ze staan klaar.

Het is net Ikea met zulke dozen; volg de nummertjes, plak hier en daar wat ducttape en klaar is je doos. Fiets erin en vliegen maar. De kinderen hebben inmiddels ook ervaring en nemen 1 doos onder hun hoede. De onderkant wordt helemaal behangen met tape zodat de doos gemakkelijker schuift en de kans op heel blijven iets groter is.

Op mijn graf staat later vast: “zij hield van ducttape”. De kinderen vinden dat ik er namelijk overdreven veel op plak.

De tandem gaat in een hoes want dat mag van Transavia (niet alle maatschappijen accepteren fietsen in een hoes). Een stuk minder werk dan vorig jaar.

Geheel volgens planning gaan we aan boord, alwaar we horen dat de vlucht nog geen slot heeft. En dus moeten we wachten. Meestal bevries je aan boord van zo’n toestel, hier is het bloedheet en zuurstofarm. Veel te laat vertrekken we, met enorm veel turbulentie. We lijken eerst een rondje boven ASML te vliegen maar dan zien we Best, Son, we herkennen het kanaal naar Veghel en even later vliegen we al boven de wolken.

Iets later is het onbewolkt en zo hebben we een flink deel van de vlucht prachtig uitzicht. Het toestel zet de landing in naar Athene, nadat we genoten hebben van het uitzicht op de Sporaden. Ik heb Skiathos en Skopelos gewoon kunnen herkennen vanuit de lucht. Yentl, die hoopte weer pal over de Akropolis binnen te komen, is wat teleurgesteld dat dit nu niet het geval is. Maar omdat het toestel vertraagd is en we nu geen slot krijgen om te landen, doen we een extra sightseeing over de Peleponnesos. We vliegen vlak voor Athene richting Aegina, zien Methana aan onze linkerhand. Dan recht over Epidavros, over het binnenland. We zien de eilanden Spetses en Hydra liggen, waarover we heel rustig terugvliegen richting Athene. Wat een leuk uitstapje!

Het zorgt er later wel voor dat we zo laat zijn dat we de laatste trein naar Piraeus missen. Geen nood, gelukkig kunnen we nog met de metro. Een hele toestand om met 3 fietsen in de juiste metro te geraken en dan ook nog over te stappen. Overal moeten we met liften, een voor een.

Uiteindelijk zijn we net na middernacht in Piraeus. Het hotel dat ik vooraf geboekt heb, is niet ver. Met de dozen achterop mijn fiets gebonden rijden we door de havenplaats die zelfs op dit tijdstip nog druk is. Het hotel is prima. Aangezien iedereen nog honger heeft, laten we de kinderen alvast naar boven gaan, ontfermt Merijn zich over de spullen en rijd ik nog terug naar een souvlakibar op de hoofdstraat. Ook daar, al is het nu dik na middernacht, een drukte van jewelste. Met 4 pita’s met gegrilde halloumi en groenten en blikjes drinken fiets ik terug naar het hotel. De afterparty van deze eerste dag, op een hotelkamer samen midden in de nacht een lekker broodje eten, is in ieder geval heel geslaagd.

P.S. Op Facebook zijn we ook te vinden: fietsen langs oude stenen.

Daar staan ook meer foto’s.

Vrijdagavond 19 juli 2019

‘Hopla, van die bank!’ roep ik tegen de meiden. Het is vrijdagavond en het woord hangpuber dekt de lading niet eens meer. ‘Weet je wat? Als jullie nou eens samen een pizza gaan eten, dan doen wij de laatste dingetjes.’ Het komt me eerst te staan op wat verbouwereerde gezichten. ‘Wil je ons weg hebben?’ Ja inderdaad, zeg ik net niet hardop. Dat wil ik. Geen bankhangers meer, maar doorpakken en zorgeloos en op tijd kunnen slapen straks.

Jut en Juul verdwijnen naar boven, want nu moeten ze zich écht aankleden, en komen even later als heuse dames weer beneden. Er worden wimpers gekruld, lippen gestift, hakken onder de voeten gebonden en dan gaan ze. Niet eens naar de door mij voorgestelde Happy Italy, maar iets anders. Zeker weten dat ze zich prima zullen vermaken.

Wij eten een broodje vegaburger en racen door het huis. Ongelooflijk zo efficiënt als wij kunnen zijn. Vergeten we niks? Hoe kan het dat we zo weinig mee hebben? Het lijkt nog wel minder dan vorig jaar? Maar alle lijstjes kloppen. Alles is netjes afgevinkt. En anders komt het ook wel goed op de een of andere manier.

De reisgids die Yentl heeft gemaakt, want uiteraard is er grondig onderzoek gedaan naar de plekken die ze wil bezoeken.

Vrijdag 19 juli 2019

Het grote dozencircus

De gang staat vol. In de woonkamer slingeren her en der fietstassen en stapeltjes. Een stapel met de orkestpartijen van het Gloria van Poulenc dat nog opgehaald moet worden door de bibliothecaris van ons orkest, door mij nagekeken op de juiste streken. Een stapeltje gekregen chocola als dank van de leerlingen. Een stapeltje weg te gooien tijdschriften. Zo gaat het nou altijd voor wij vertrekken. Ondanks de lijstjes op onze koelkastdeur lijkt het hier wel een pakhuis. Het begin van de zomervakantie wordt altijd gebruikt om dingen te doen, organiseren, sorteren en weg te gooien. (We komen straks wel in een keurig huis thuis. Heerlijk.) Dingen waarvoor we door het jaar heen geduld moeten opbrengen tot dit moment.

Maar niets is zo erg als onze gang dit jaar. Wij zijn het schandaal van de straat met alle pakketbezorgers die eraan te pas moesten komen. Vorig jaar hadden we onze verzameling fietstassen uitgebreid. We vertrokken met 2 sets nieuwe voortassen, een nieuwe set achtertassen en de rest hadden we al. Maar wat gebeurde er begin dit jaar? Op een kwade dag parkeerde een van onze dochters haar fiets voor het Centrum voor de Kunsten Eindhoven, alwaar een dief wel een heel gemeen kunstje met haar uithaalde. Twee achtertassen verdwenen! Een tandemtas en een gewone. Dat betekende dat we met twee halve sets zaten. We hadden gerust 1 set bijgekocht en wellicht met een wat vreemde kleurencombinatie rondgereden als ze niet verschillend van formaat waren geweest. Nu heb ik 2 nieuwe sets tandemtassen besteld. Het ruimere formaat van deze tassen kunnen we goed gebruiken nu er ook kampeerspullen mee gaan. Dat we nooit meer iets ergens op onze fiets laten zitten, mag duidelijk zijn. Zoiets overkomt je als kind met veel vertrouwen in de wereld ook maar 1x.

Daarnaast gaan we dit jaar weer eens ouderwets kamperen met een tent. Natuurlijk hadden we wel tentjes. Te weten een Vaude Badawi, zo’n soort van kasteel waarin we met de kinderen kampeerden toen ze heel klein waren. Onhandig en zwaar achterop je fiets, wat zeg ik, onmogelijk. Onze verzameling bevat een tweepersoons tentje met slechte ventilatie waarvan de boogstok al menigmaal geknapt is. U snapt; ook geen optie. En dan is er nog een handige 4-persoons tunneltent, waarin we onder andere in 2008 nog met onze peuters kampeerden op onze 1e fietstocht door Thailand. Maar helaas, onze jongedames vinden nu het idee om samen met hun ouders in een tent te slapen volslagen belachelijk. En gelijk hebben ze. We gooiden de 4p-tunneltent nog even op te weegschaal, maar als je die slechts gaat gebruiken 2 personen is ie in verhouding wel erg zwaar. Dus inmiddels arriveerden hier 2 nieuwe tentjes.

Kort samengevat ligt het hier dus vol zooi en kunnen wij hier een soort buitensportwinkel beginnen. Uitverkoop: half augustus.

En om ons geestelijk goed voor te bereiden op wat komen gaat, gingen wij gisteren eens op een van de fijnste terrasjes van Eindhoven zitten met een cappuccino, om met z’n tweetjes rustig nog wat laatste dingetjes door te spreken. In het zonnetje met een briesje erbij waanden wij ons al bijna aan de Griekse kust.

Zondag 14 juli 2019

Zoals bijna ieder jaar hebben we ook dit jaar vrij laat besloten waar we nou werkelijk naartoe zouden gaan op vakantie. Een topper was wel toen we ooit op knooppunt af reden en ik zei: ‘Rechts of rechtdoor? Frankrijk of Engeland?’ Met nog 250 meter te gaan, hakte ik zelf maar snel de knoop door; rechtsaf = N-Frankrijk met mogelijkheid Engeland. Na de eerste door smerigheid totaal onbegaanbare wc met een peuter van bijna 3 aan mijn hand net over de Franse grens, reed ik linea recta naar een loketje in Calais en een half uur later voeren we de haven uit op weg naar Dover.

Sinds de keer dat we 6 dagen voor vertrek een ticket Kuala Lumpur boekten, haalt menigeen opgelucht adem als we al eerder besloten of zelfs geboekt hebben. Met ons weet je het nooit wat vakanties betreft.

Toch was er deze keer al veel voorwerk verricht en veel voorpret geweest voor we uiteindelijk afgelopen week daadwerkelijk iets regelden. Simpel gezegd lag ik eigenlijk een beetje dwars. Mijn echtgenoot had zijn zinnen gezet op fietsen in Verweggistan, wat ik onmiddellijk in de kiem wist te smoren (al voor kerst) en zo werd Verweggistan uiteindelijk Iets-Minder-Verweggistan. Liefst was ik vanaf huis gaan fietsen, maar de jongedames hebben een grote wens geformuleerd die moeilijk te negeren was. Je moet jeugdig enthousiasme ook een kans geven, aanmoedigen of belonen, net hoe je het noemt.

En dus gaan we naar Griekenland. Fietsen langs allerlei klassieke oudheden. Onze gidsen zijn er klaar voor. Zij hebben geen bedenkingen over de brandende zon en de vele klimmetjes die we zullen tegenkomen. Ze vragen zich zelfs af waarom ik die wel heb, want in Azië was het toch ook warm? Nou, doe mij maar tropische, vochtige hitte. Veel lekkerder. En wij hadden vorig jaar veel dagen met fijne bewolking. Toch lokt Griekenland mij ook. Ik hou van de uiterst vriendelijke, relaxte mensen, hun wat boerse maar smakelijke eten en verheug me zeker op mooie weggetjes langs de kust met uitzicht op zee. Dus vooruit, weg met mijn luxeproblematische gezeur. Ik besef dat een hoop mensen jaloers zullen zijn, alleen al omdat we dit gewoon kunnen doen. Omdat onze dochters zomaar mee gaan fietsen of omdat we überhaupt lekker 3 weken weg kunnen met z’n vieren.

Het control station is ook dit jaar weer in handen van Yentl. Zij heeft een lijst gemaakt van wat er nog gedaan, geregeld en gekocht moet worden. We hebben allemaal een eigen lijstje met taakjes die ons toebedeeld zijn en moeten afvinken wat klaar is.

Control station op de koelkast