Vertrek!

Zaterdag 20 juli 2019

Een lichte brandlucht trekt door onze keuken. Mijn neus alarmeert me en jawel hoor… voor de derde keer in twee dagen tijd heeft Merijn een espressokannetje op het fornuis gezet zonder water onderin. Andere zaken aan zijn hoofd. Ook al denk je dat alles klaar is en alle lijstjes afgevinkt, toch zijn er in het laatste uur voor vertrek dingetjes. Zo poets ik nog de gootsteen en het fornuis en geef ik nog wat eetbare dingen weg aan mensen in de straat.

Mooi op tijd fietsen we de straat uit. Een halve kilometer verder en ik geniet al. Ik kan me niet herinneren dat Merijn en ik ooit tijdens onze vroegere fietsvakanties ooit gedroomd hebben over zulke avonturen met onze eventuele kinderen. Maar een droom is het wel, dat onze kinderen dit willen en leuk vinden.

Met pittstop bij een fietsenwinkel (remleiding) en ekoplaza (extra zonnebrandspul) trappen we naar Eindhoven Airport. Heerlijk, zo simpel. Maar nu beginnen ingewikkeldere zaken. Je verzint het niet, maar op Eindhoven airport is een Aviflora. Een zaak waar ze bloembollen, van Gogh tasjes, handdoekjes, klompen, delftsblauwe tierlantijntjes en sleutelhangers met klompjes verkopen. Wat bijna niemand weet, zelfs de infobalie van Eindhoven Airport niet en wat ìk gelukkig tegenkwam op een fietsersforum, is dat deze vrolijke winkel ook fietsdozen verkoopt. Ik heb er twee gereserveerd dus ze staan klaar.

Het is net Ikea met zulke dozen; volg de nummertjes, plak hier en daar wat ducttape en klaar is je doos. Fiets erin en vliegen maar. De kinderen hebben inmiddels ook ervaring en nemen 1 doos onder hun hoede. De onderkant wordt helemaal behangen met tape zodat de doos gemakkelijker schuift en de kans op heel blijven iets groter is.

Op mijn graf staat later vast: “zij hield van ducttape”. De kinderen vinden dat ik er namelijk overdreven veel op plak.

De tandem gaat in een hoes want dat mag van Transavia (niet alle maatschappijen accepteren fietsen in een hoes). Een stuk minder werk dan vorig jaar.

Geheel volgens planning gaan we aan boord, alwaar we horen dat de vlucht nog geen slot heeft. En dus moeten we wachten. Meestal bevries je aan boord van zo’n toestel, hier is het bloedheet en zuurstofarm. Veel te laat vertrekken we, met enorm veel turbulentie. We lijken eerst een rondje boven ASML te vliegen maar dan zien we Best, Son, we herkennen het kanaal naar Veghel en even later vliegen we al boven de wolken.

Iets later is het onbewolkt en zo hebben we een flink deel van de vlucht prachtig uitzicht. Het toestel zet de landing in naar Athene, nadat we genoten hebben van het uitzicht op de Sporaden. Ik heb Skiathos en Skopelos gewoon kunnen herkennen vanuit de lucht. Yentl, die hoopte weer pal over de Akropolis binnen te komen, is wat teleurgesteld dat dit nu niet het geval is. Maar omdat het toestel vertraagd is en we nu geen slot krijgen om te landen, doen we een extra sightseeing over de Peleponnesos. We vliegen vlak voor Athene richting Aegina, zien Methana aan onze linkerhand. Dan recht over Epidavros, over het binnenland. We zien de eilanden Spetses en Hydra liggen, waarover we heel rustig terugvliegen richting Athene. Wat een leuk uitstapje!

Het zorgt er later wel voor dat we zo laat zijn dat we de laatste trein naar Piraeus missen. Geen nood, gelukkig kunnen we nog met de metro. Een hele toestand om met 3 fietsen in de juiste metro te geraken en dan ook nog over te stappen. Overal moeten we met liften, een voor een.

Uiteindelijk zijn we net na middernacht in Piraeus. Het hotel dat ik vooraf geboekt heb, is niet ver. Met de dozen achterop mijn fiets gebonden rijden we door de havenplaats die zelfs op dit tijdstip nog druk is. Het hotel is prima. Aangezien iedereen nog honger heeft, laten we de kinderen alvast naar boven gaan, ontfermt Merijn zich over de spullen en rijd ik nog terug naar een souvlakibar op de hoofdstraat. Ook daar, al is het nu dik na middernacht, een drukte van jewelste. Met 4 pita’s met gegrilde halloumi en groenten en blikjes drinken fiets ik terug naar het hotel. De afterparty van deze eerste dag, op een hotelkamer samen midden in de nacht een lekker broodje eten, is in ieder geval heel geslaagd.

P.S. Op Facebook zijn we ook te vinden: fietsen langs oude stenen.

Daar staan ook meer foto’s.