Een kroon op de reis
Oké, er zijn echt relaxtere dingen dan in een Citroen Picasso door Piraeus rijden op een zaterdagmorgen. Nu ben ik wel wat gewend en nooit bang om te rijden, maar dit gaat mijn hobby niet worden. Ik ben zelfs even de snelheid ontwend waarmee je je in een auto verplaatst.
Al gauw merken we hoe saai autorijden is. Je ruikt niks, hoort veel minder, raast aan alles veel te snel voorbij. Ik mis de zon en wind op m’n huid. Bij Kynéta gaan we alweer de snelweg af, omdat de snelweg voortdurend file heeft en we toch meer genieten van weggetjes binnendoor. We komen langs de camping waar we gekampeerd hebben en merken hoe weinig je merkt van hoe steil of vlak de wegen zijn. Alleen Levia vindt het weleens lekker om rustig achterin een auto te zitten. (Later zegt ze dat fietsen wel minder saai is.)
De brug bij Isthmia is juist dicht gegaan als we er aankomen. De koffietentjes aan beide kanten doen niet voor niets goede zaken, maar wij wachten wel met koffie tot we aan de overkant kunnen zitten onder de catalpa’s. Over de brug zien we een auto rijden met op een dak een uitgeklapte buggy. Dè oplossing als je niet weet hoe je zo’n ding inklapt en je kofferbak gereserveerd is voor je beautycase, schoonmoeder en de hond
Levia krijgt eindelijk de kans om de haar beloofde ijscoupe (door meerdere dagen achtereen de bolletjestrui te winnen) en Yentl neemt 2 stokjes souvlaki want zij heeft wat karig ontbeten.
We vervolgen onze reis. Na camping Isthmia rijden we een stuk dat Merijn ooit gefietst heeft zonder ons, op de ligfiets. Voor de rest is het nieuw. Het is echt jammer dat we niet zomaar overal even kunnen stoppen, want het is hier veel groener dan we waar ook gezien hebben onderweg.
Al gauw zijn we weer terug in Epidavros. Op camping Bekas verwelkomt Ella ons handenschuddend en lachend. Wel een beetje verbaasd waar we dan de fietsen hebben gelaten. De camping is veel drukker dan 2 weken terug omdat de Grieken zelf nu massaal vakantie vieren. Toch is er nog wel een schaduwrijke plek voor ons. Terwijl de buren met een boormachine met 4 personen pogingen doen hun kasteel van doek op te zetten, zetten wij onze twee tentjes op en lunchen we.
De tickets die ik vanmorgen kocht voor vanavond zitten nog steeds niet in de mail dus ik loop terug naar Ella. Zij belt ticketmaster en even later zijn ze inderdaad toch binnen.
Het wordt weer een middagje strandvakantie. Dobberen in zee is erg fijn want er is amper wind en de juffrouw van de camping zei al dat het een erg warme dag is. Aan het begin van de avond maken we ons op om naar het oude theater van Epidavros te rijden.
Een stukje volgen we dezelfde weg als we pasgeleden nog gefietst hebben, maar zodra we de nieuwe weg op kunnen, pakken we die. Het is niet gemakkelijk rijden met de zon die nu wat lager staat. Het plan is eerst wat te eten, maar ik wil heel graag even kijken hoe de parkeersituatie en alles is bij het theater. Daar aangekomen worden we meteen door parkeerwachters naar een bepaalde plek gestuurd. We kunnen dus niet meer terug. Gelukkig is er ergens op het terrein ook een restaurantje, vertelt men ons.
Dat restaurant vinden we inderdaad nadat we langs een soort fastfood barretje zijn gekomen. Levia eet een donut, Yentl een hotdog. Wij kijken heel even op de kaart van het restaurant en besluiten ook maar een broodje te eten. Dus staan we even later de zoveelste spanakopita uit een papieren zakje te knagen. Ik kan bijna geen spanakopita (filodeeg gevuld met vooral spinazie) meer zien eigenlijk, maar op zo’n moment moet je gewoon iets. We zijn blij dat we zo vroeg zijn.
Even na achten beklimmen we de berg, de poort door en dan de trappen op naar de buitenste cirkel. We gaan helemaal bovenaan zitten. Nog ruim een uur blijft er een massa mensen binnen stromen, maar vol raakt het theater niet echt.
Uitgebreid maken we foto’s terwijl de zon achter de bergen verdwijnt. Oranje en roos licht op de achtergrond, het silhouet van de bergen en dan dit eeuwenoude theater. Een betoverende plek. De stenen zijn vandaag in de zon goed opgewarmd. Bovenaan staat een klein zuchtje wind, net aangenaam. En dan wachten we….
Eindelijk gaan alle lichten uit. Een stem in het Grieks en daarna Engels heet ons welkom en dan begint…. Prometheus Bound!
Heel eerlijk? Alhoewel het stuk zowel ondertiteld is in Grieks als in Engels, is het best lastig om het precies te volgen. We zien Prometheus die zijn straf uitzit/hangt en allerlei goden die hem bezoeken. De ondertiteling gaat razendsnel, sneller dan ik kan lezen en als je bij probeert te blijven, mis je wat op het toneel gebeurt. En dat is zelfs zonder dat je de tekst precies volgt al indrukwekkend. De muziek erbij is zeer passend en ondersteunt de hele sfeer. Gek genoeg lijkt de wind precies in de meest dramatische gedeeltes aan te zwellen. Dat je hier in een tweeduizend jaar oud theater zit en kijkt naar een (deel van) een even oud verhaal, dat mensen daar toen van genoten en nu nog steeds…. dat geeft toch hoop als het gaat om waardering voor kunst en cultuur?
Na afloop moet de hele mensenmassa het theater weer uit om zich daarna per bus of auto weer te verspreiden over het land. Wonderlijk maar waar, dat gaat best netjes.
Tegen middernacht zijn we terug op Bekas Beach, waar de bewaker ons eerst achterdochtig bekijkt omdat we geen kaart hebben gekregen waarmee de slagboom open gaat. Gelukkig mogen we toch naar binnen voor een laatste nachtje slapen in onze tentjes.
Fietsen langs oude stenen 