Aan alles komt een eind…
Het is alweer de laatste dag van onze reis en het zal een lange dag worden. We beginnen nog even heel ontspannen. Piepklein beetje uitslapen, in zee zwemmen, rustig douchen en de boel opruimen.
Dan is het tijd om afscheid te nemen van camping Bekas Beach. We rijden binnendoor terug met de bedoeling onderweg nog ergens iets te eten. Maar alles kost meer tijd dan gedacht, we missen een afslag naar een leuk strandtentje dat we op het oog hadden, dus ergens vlakbij Kynéta komen we tot de conclusie dat we de lunch beter kunnen uitstellen tot in Piraeus.
We draaien de snelweg op en 50 minuten later staan we voor hotel Poseidonio. De autoverhuurder is ook net gearriveerd en neemt de Citroen weer mee. Helemaal goedgekeurd, we hebben er geen extra krassen op gemaakt. De meeste autoverhuurbedrijven hebben een spiksplinternieuw wagenpark. De auto die wij hadden had zo’n 270.000 km op de teller. Dat was hem aan te zien, maar scheelde wel in het prijskaartje en wij geven toch niks om glimmende automobielen.
De fietsen staan nog steeds in de hal van het hotel. De dozen worden ook tevoorschijn getoverd uit de kelder. Er zit keurig een briefje met mijn naam op. De opgevouwen dozen moeten bij mij achterop. Met het hele zootje gaan we naar de souvlaki bar beneden aan de hoofdstraat. Daar genieten we nog van een heerlijke (vega) lunch (en dus geen souvlaki).
Met de dozen achterop mijn fiets is nog net te fietsen, maar achterom kijken is niet meer mogelijk. Dan raak je zo uit balans dat je omver gaat. Dus de keren dat dat moet, stap ik maar af.
Weer rijden we over het haventerrein. Het is er snikheet met al dat asfalt, maar een stuk veiliger fietsen dan over de weg met al dat drukke verkeer.
De trein is godzijdank rustig. Een speciale wagon voor fietsen kunnen we niet vinden. Terwijl we instappen, iedere fiets op een eigen balkon, bedenk ik dat ik niet eens gevraagd heb of ik voor de fietsen ook een treinkaartje had moeten kopen, maar de spoorwegbeambte heeft ons zien aankomen en er niets over gezegd.
In het uur dat onze reis van Piraeus naar de luchthaven duurt (heel handig zonder overstap) komt er ook geen controleur langs gelukkig. Een enkele keer wil er iemand doorheen, die moet zich dan langs of over een fiets wurmen.
Geroutineerd vouwen de kinderen de fietsdozen uit in de hal van het vliegveld. Er komt weer een hoop tape aan te pas. Deze keer moeten de fietsen gewogen worden. Dat levert gelukkig geen problemen op.
Als we naar het vliegtuig mogen lopen vanaf de terminal, zien we dat er geen bagageband is, maar dat alles met het handje geladen wordt. Hoe doen ze dat dan met de fietsen? Zo’n ruim van een vliegtuig is best hoog en zelfs mijn fiets weegt met de doos eromheen 22kg. Merijn vraagt zich hardop af of dat wel goed komt. ‘En anders?’ vragen de kinderen. Nou ja, in het ergste geval moeten we midden in de nacht met een taxi naar huis en worden de fietsen later bezorgd. Ik waarschuw de dames met hun verheugde blikken maar vast dat het waarschijnlijker is dat we toch gewoon moeten fietsen.
Merijn en ik vallen vrijwel meteen na het enorm lawaaiige opstijgen in slaap en worden op 40 minuten voor de landing ontzettend kreupel wakker. Allebei met knetterende hoofdpijn en slapende ledematen. Mijn sandalen zitten altijd superlos, maar links zit nu het bandje in mijn voet gekneld. Auw!!
Op Eindhoven Airport verschijnen als eerste de fietsen. Vlot volgt de rest van de spullen en dan is het uitpakken geblazen en wat onderdelen opnieuw monteren (sturen recht, pedalen er weer op, voorwielen erin). Ondertussen arriveert er nog een toestel uit Spanje waar honden aan boord zijn, die geadopteerd worden door mensen hier. We zijn getuige van de eerste kennismaking van de honden met hun nieuwe baasjes. Pal naast onze fietsenuitpakkerij worden de honden uit hun kooien bevrijd. De meeste honden zijn zeer timide, een enkeling stuitert, maar geen enkele hond blaft.
Als we de luchthaven verlaten, gaat pal achter ons de deur op slot. We rijden 13 km door de (relatieve) kou en gelukkig, ons huis staat er nog gewoon hoor! Het is inmiddels half 2 in de nacht dus we vallen pardoes om. Wat een zaligheid, je eigen bed.
Exact 530 km hebben we afgelegd. En zo is er een einde gekomen aan onze fietstocht en aan dit weblog.
Bedankt voor het meelezen en alle leuke reacties! 😘
Fietsen langs oude stenen 