Zondag 28 juli 2019

Van Mycene naar Korinthe

Vraag me niet hoe het kan, maar om 8 uur zitten we op de fiets! De jongedames zaten om half 8 al aan een tosti bij het barretje van de camping. 😳

Het was vannacht weer een teringherrie (sorry, maar dat is de beste omschrijving) en ik lag uren wakker. Lang leve de ereader!

Volgens de campingbaas zal de herrie nu tot 15 augustus, Maria Hemelvaart, stoppen. Om de een of andere reden worden de luidruchtige trouwfeesten even gestaakt. Ik hoop maar dat het waar is.

Zo lekker vroeg is het nog niet verzengend heet en dat maakt een beetje klimmen goed te doen. De eerste 11 kilometer gaat het omhoog, de weg wordt geflankeerd door citrusbomen, olijven en talloze wilde komkommerplanten.

Het voormalige station van Nemea is verlaten. De spoorlijn is al jaren in onbruik. Dit is tevens het hoogste punt van onze route vandaag. Het is ongelooflijk, maar hierna geeft De Geniale App aan dat we alleen nog maar zullen afdalen.

Voor ons ontvouwt zich een intiemer landschap met veel wijnbouw. Het is een stuk ruiger dan daar, maar op sommige plekken doet het eventjes denken aan de Provence. Geen citrusboom meer te bekennen, alleen maar eindeloos veel akkertjes vol druiven. Wat ik nog nooit gezien heb is dat de druiven worden bedekt door lange stukken plastic. Ik heb geen idee waar dat goed voor is.

De lucht is zoet, dat herkennen Yentl en ik na een tijdje als druiven. Thuis, op ons door een wingerd overgroeide terras, ruik je het ook weleens zo tegen het eind van augustus. Mierzoet. Het luchtje dat elders hing was ook zoet maar anders, de geur van citrusbomen vermengd met wilde kruiden.

Dankzij ome Google rijden we niet over de grotere B-weg richting Korinthe maar een mooie weg tussen de bergen door. Iedere paar honderd meter wisselt het wegdek, vele variaties van spiegelglad asfalt tot zand met kiezel. Met hier en daar nog een klein, afzienbaar klimmetje, gaat de weg inderdaad vooral omlaag.

Na 29 kilometer kan ik de zee zien en nog eens 2 kilometer later kun je de zeewind ook voelen. Net iets verkoelender dan de gebruikelijke (tegen)wind die er altijd is.

Vlak voor we onze overnachtingsplek zullen bereiken, doen we nog wat inkopen en drinken we iets op een terras. ‘Zo’, zeg ik, ‘niet slecht op 1 kopje thee toch?’ Want dat is, op wat water na, waarop ik inmiddels ruim 34km in de benen heb. Ik voelde me niet helemaal oké vanmorgen, niet ziek of zo, maar ik durfde even niets te eten, had ook geen trek. Desondanks gaat het fietsen prima. Dus het zal wel overwaaien lijkt me.

De laatste paar kilometers fietsen we bijna helemaal parallel aan zee. In Perigiali, een voorstadje van Korinthe, gaan we naar camping Blue Dolphin. Zo’n oer-Griekse camping met veel schaduwnetten en een keuken waar je kunt koken. Dat is wel ideaal hier; alle campings zijn uitgerust met koelkasten en vriezers. Wij nemen dus iedere dag onze flessen water lekker bevroren mee.

Net als veel andere campings is het hier zowat uitgestorven. Navraag leert ons dat Griekenland het dit jaar aflegt tegen Turkije dat ineens (nog) heel veel goedkoper is geworden, waardoor mensen liever daar naartoe gaan. Gezinnen met kinderen blijven hier dus veelal weg. Op deze camping staan enkele campers en een paar tentjes. Wij stallen ons huishouden uit onder de bamboe schaduwdaken, geflankeerd door ranke oleanders, een olijfboom en een tamarinde op ons ‘erf’ voor. De fietsen parkeren we nogal asociaal ver van onze tenten, zodat de rest van ons veldje leeg blijft. Zo kunnen we morgenochtend echt eens wakker worden met uitzicht op zee. De enkele kampeerder die later binnenkomt, heeft nog ruimte zat op andere plekken.

Zo’n 30 meter van onze tentjes begint een bescheiden kiezelstrandje. De camping heeft er gratis ligbedden en rieten parasols neergezet. Daar kun je dus heerlijk toeven onder de hoge tamarindes die vanaf de camping tot over het strand reiken.

Als ik rustig zit te lezen, komt een ouder echtpaar het strandje op. Zij gekleed in een ouderwets badpak met pijpjes en een hoed op. Hand in hand gaan ze de zee in, zo schattig om te zien, maar niet netjes om een foto te maken natuurlijk.

De nabijgelegen ‘oude stenen’ laten we zitten voor vandaag. Eens kijken of we morgen hier blijven en ze gaan bekijken of onze fietstocht meteen vervolgen.